WIL JE REAGEREN? OF EEN REVIEW ACHTERLATEN OP DE WEBSITE?

Reactie plaatsen

Reacties

Wilma
2 maanden geleden

Wat mooi geschreven! Zie herkenning helaas in mijn omgeving. Lieve Linde, Kiek en Pom, diep respect voor jullie en ik hoop van harte dat het leven nu wat meer zachtheid mag krijgen!

Laura
2 maanden geleden

Indrukwekkend boek dat goed verwoord hoe het leven van de dierbaren van iemand die manisch depressief is eruit ziet. Schrijfstijl is ietwat chaotisch, echter dat past wel bij dit levensverhaal. Een prachtige ode aan een moeilijk leven.
door Laura

M.A.M. Bomhof, arts n.p.
2 maanden geleden

Onder pseudoniem beschrijft een vrouw haar huwelijk met een vanaf het eerste moment sterk narcistische man. In de jaren daarna verbaas je je erover dat zij subassertief met deze enorm egocentrische man kan samenleven. Behalve de narcistische persoonlijkheidsstoornis heeft hij ook afwisselend manische en depressieve perioden. Hij manipuleert en vernedert haar en de omgeving, ook met suïcidaal gedrag. Tenslotte, volledig geënsceneerd, suïcideert hij zich en heeft ook de begrafenis georkestreerd. Er zijn behalve zijn gezin en een schaduwweduwe nog vele leugens in zijn leven. Over zijn graf heen manipuleert hij de schrijfster ieder uur van haar leven totdat zij na acht jaar, haar huwelijk en haar man van zich af begint te schrijven. Een aangrijpend, in eigen beheer uitgegeven boek waarbij je je telkens afvraagt hoe dit zover heeft kunnen komen. Gelukkig heeft het schrijven haar geholpen bij de rouwverwerking.

M.A.M. Bomhof, arts n.p.

Erica
2 maanden geleden

Het boek met verwondering, maar ook met veel bewondering voor de schrijfster gelezen. Het boek geeft je veel inzicht in de ziekte, maar meer nog de impact die deze ziekte heeft op de naaste.

Mariël 

2 maanden geleden 

Een verhaal dat je aan het denken zet. Een knoop in je buik. Datgene wat je ziet, zie je dat wel goed. Of is er een vertekend beeld. Een verhaal van een dappere vrouw die strijd voor haar gezin en voor de liefde maar niet kan winnen van de manische depresiviteit van haar man. Een verhaal over mooie mensen die gescheurd worden door een constante dreiging van een zwarte wolk boven hun hoofd. Hartverscheurend, beklemmend en meeslepend. Een verhaal dat je moet lezen om zo de psychische ziekte, manisch depressivitet, een klein beetje beter te begrijpen. En om je oordeel en aannames bij te stellen, praten is het beste wat je kunt doen ook al is dat heel moeilijk.
https://www.facebook.com/Morgen-stap-ik-eruit-110797720837066

 

Patricia 

2 maanden geleden 

Waarschuwing voor het lezen van dit boek: Deze komt keihard binnen, als een klap in je gezicht.
Dat is de reden dat ik het boek in no time heb uitgelezen, vol verbazing, soms met afschuw, maar vooral met heel veel respect voor de schrijver.

'Morgen Stap ik eruit' vertelt het verhaal van Linde, moeder van 2 jonge kinderen, en vrouw van de manisch depressieve Wester.

Linde beschrijft haar leven met haar psychisch zieke en instabiele man.
Voor de buitenwereld een geweldig sociale vent. Voor het gezin van Linde een man die heel erg vanuit zijn eigen behoeftes leefde, weken lang depressief in bed lag, niets wilde en zijn doodswens uitsprak.
In zijn manische periodes had hij het gevoel de wereld aan te kunnen, wilde genieten van alles wat hem over kwam.
Of dat nu om een nieuwe woning ging, of om een vrouw die hij ontmoette en tot over zijn oren verliefd werd.
In deze toestand ging hij ervoor, bezorgde Linde zeer pijnlijke momenten en verdriet.
Toch komt Wester steeds bij haar terug wanneer hij het alleen niet redt. En vangt Linde hem op.
Zij is bij Wester wanneer hij haar vraagt bij hem te zijn op het moment dat hij de dood verkiest, en met alle kracht en liefde die linde in zich heeft, staat ze hem bij.

Dan breekt en rouw periode aan.
Een periode die naast het grote verdriet om de dood van Wester, ook een zeer pijnlijke vete veroorzaakt tussen Linde en de familie van Wester.
Bovendien zijn er vrienden die de keuze van Wester niet begrijpen en linde veroordelen voor het feit dat zij haar man niet heeft tegen gehouden.

Dat dit boek op werkelijke feiten is gebaseerd maakt het extra rauw.
In 1 adem heb ik het boek uitgelezen.
Met heel veel respect voor de manier waar linde er zich door heen heeft geslagen.
Bij bepaalde passages heb ik mij enorm geïrriteerd aan het personage Wester. Toch blijft linde ín haar boek zeer liefdevol over hem schrijven.

Ik denk dat dit boek zeker bijdraagt aan de taboe aan euthanasie bij psychisch lijden.
En hoop ook dat het bijdraagt aan begrip voor psychische problematiek en de ernst die daar mee gepaard gaat. Vooral als de buitenwereld het niet ziet en al snel zijn oordeel heeft klaar staan.

 

Marieke 

2 maanden geleden 

Het boek heeft echt diepe indruk achtergelaten bij mij en heb veel bewondering voor de kracht die je bezit en ook hoe je jullie kinderen erbij betrokken hebt. Toen ik het boek las, voelde het alsof ik zo dichtbij jullie was. Ik wil jullie het allerbeste en vooral veel kracht toewensen. Liefs, Marieke

 

Dorien 

2 maanden geleden 

Ik (met een achtergrond van gezondheidszorg, specialisatie psychiatrie en privé ervaringen met narcisme) kan alleen maar zeggen dat de schrijfster van dit boek je intens weet mee te nemen in de wereld van haar echtelijke leven, met een partner die geestelijk ziek is . De personages leven een leven die de nodige hobbels kent, met intens verdriet door een stoornis, maar je leest hier ook de prachtige momenten van avontuur, compassie, liefde en verbondenheid, wederom passend bij deze diagnose(s). De schrijfster laat je hier alle kanten zien van een (samen)leven van 30 jaar met een persoon die lijdt aan een psychische stoornis en dat leven is veelzijdig te noemen. De man die uiteindelijk met de geestelijke gezondheidszorg probeert beter te worden, faalt keer op keer om zijn leven maar goed op de rit te krijgen met relaties en verantwoordelijkheden. Zijn vrouw steunt hem al 30 jaar, de liefde en loyaliteit van haar spatten uit het boek. Maar dat voor een stoornis als narcisme, bipolariteit (manisch depressiviteit) en dwangmatig handelen maar weinig helpt is gebleken na jaren therapie en medicatie en dan is te merken dat hij zich steeds vaker intens rot en depressief voelt. Zo weinig helpt de therapie dat de man in kwestie besluit om uit dit leven te stappen en dat ook doet, in het bijzijn van zijn partner..... Daarna komt er nog een kwestie over het actief beëindigen van je eigen leven. Dat ligt nog altijd gevoelig "de dood" en zeker een zelfgekozen afscheid. Je stapt in het hoofd/leven van de vrouw en leeft mee in haar leven vanuit haar perspectief beschreven. Niks blijft onbeschreven. Ik heb het boek in een middag en avond aan 1 stuk uitgelezen. Een eye-opener voor iemand die zelf leeft met een partner die lijdt aan één of meerdere psychiatrische stoornis(sen), maar ook voor hulpverleners die werken met mensen (in de ggz of op allerlei gezondheidszorggebied).

 

Riet 

3 maanden geleden 

Een open en onverbloemd levensverhaal, dat wellicht een steun kan zijn, en zicht kan geven op de (on) mogelijkheden van mensen met een psychische stoornis.

Ik heb het in een stuk uitgelezen. Een krachtige vrouw, die veel heeft doorstaan.

 

Lettie 

3 maanden geleden 

Het verhaal van Linde in Morgen stap ik eruit hield me in de greep; wat beklemmend en wat hoopte ik dat het tij zou keren, net als Linde zelf waarschijnlijk. Wat een leven! En het hield niet op na het appje, morgen stap ik eruit. Heel moedig van je, Blomster, om je verhaal te vertellen en ik hoop dat het je wat brengt. De foto op de laatste pagina is in dat opzicht voor mij veelzeggend en wat ik je wens (zoals eerder uitgesproken): samen met je twee prachtige kinderen de blik op de toekomst gericht!
Tot slot kan wat mij betreft niet onbenoemd blijven dat de lay out van het boek prachtig is en vol symboliek: de blokjes, de zwarte pagina’s... Het versterkt de emoties die je ervaart als je het boek leest.
Kortom: een aanrader, vooral ook voor mensen die zich in eenzelfde situatie bevinden.

 

Sophia 

3 maanden geleden  

Blomster, graag geef ik reactie op jou boek.
Zelf was ik ruim 30 jaar samen met een manisch depressieve man( bi-polair) .
De beschrijving is bijna gelijk.
De reacties, uittingen, ontploffingen, die je niet kan voorkomen hoe je het ook probeert.
Een slag vooruit blijven was ook absoluut niet mogelijk.
Ook ik was niet op de hoogte van de " ziekte" wist ook echt niet wat dit was.
Eerst waren het depressies ongeveer twee keer per jaar. Voorjaar en zeker vanaf september , dat waren de ergste.
Dit werd vanaf zijn 24 jaar steeds erger. Vanaf 30 jaar werd het heviger. Manipuleren ( ook psychotherapeuten ) , ontrouw, liegen, onbetrouwbaar, dan huilen, verdriet ( niet te volgen , dagen lang) , spijt voor wat het waard was, jaloers. Narcistische trekken.
Ik was en ben ook sterk, maar voor mij kwam er een eind aan ( zelfbescherming) . Ik ken verschillende personen met dezelfde aandoening, maar geen een had deze complexe situatie. Ik hield het voor mezelf, want met zijn toneelspel geloofde niemand mij. In gaan tegen in zijn gedrag gaf alleen maar meer problemen. Dat kwam later als we alleen waren. Resultaat was ook wisselend. Ik wil mijn waardering uitspreken over jou waardig spreken over Wester. Het is uiteindelijk ook een aandoening waar de patient niet om gevraagd heeft. En zelf vinden ze het eigenlijk ook niet fijn. Maar zichzelf in de hand houden lukt niet. Litium werkte wel, deels, kreeg niet alles onder controle. Maar de bijwerkingen zijn ook niet mis. De angst voor het dreigen met zelfmoord is oom ingrijpend op je leven, vooral als ze niet van zich laten horen. Of maar komen en gaan wanneer ze dat willen. Zoek acties met vrienden!! Ook vond hij de tijd die de verzorging en aandacht dat het hebben van een kind erg moeilijk. Zeker als het om een kind gaat met een rugzakje.
Ik heb op een moment toch de stekker uit ons huwelijk getrokken. Het respect voor mij was er absoluut niet meer.
Mijn ex-man, heeft na ons huwelijk nog vele relaties leren kennen , die alle geen stand hielden. En dat waren vaak " de liefdes van zijn leven" als dit fout loopt hoor ik dat ook. Nu na ruim 40 jaar blijft het nog doorslepen. Ik heb nu een lieve man die me ook de ruimte geeft hierin. Ik wens je veel geluk in je verdere leven. Geef jezelf die kans en ruimte je bent het waard. En veel sterkte voor degene die nog in deze situatie zitten.
Sophia....

 

Britt 

3 maanden geleden 

Lieve Linde & kids,
Wauw, even geen woorden, wel diep respect over de manier waarin je mij hebt meegenomen in je verhaal. Veel herkenbare momenten. Afscheid, herinner ik me nog als de dag van gisteren. Wauw, nogmaals..... wat een lange weg hebben jullie apart van elkaar, samen en samen met Kiek en Pom en nu nog moeten doorstaan. Knap, hoe jij/jullie je staande houden en je in dit boek toch wel kwetsbaar durft op te stellen ondanks de muur om je heen.

Hopelijk is dit voor jou en je mooie lieve kinderen een manier om verder te rouwen, want dat is het denk ik nog steeds..

Indrukwekkend, nog steeds sprakeloos maar toch wilde ik je bovenstaande woorden noemen.

Wauw, bewondering voor jullie alle 3.

Jullie zijn ontzettende toppers. ❤

Britt

 

Thirza 

3 maanden geleden 

Wat een (h)erkenning, een boek te lezen waarin ik bevestigd wordt. Linde...wat een moed heb je getoond om dit op te schrijven.
Ook ik leef al 38jaar met een manisch depressieve man, vader van mn kinderen...maar ik heb nu besloten om te gaan. Ik ga scheiden van tafel en bed,ik ben vergeten wie ik ben en wil haar graag terug vinden. Het boek van Melody Beattie heeft me de ogen geopend, ik wil niet langer co-dependend zijn.. ik leefde het leven van mijn man uit angst om weer zoveel pijn te moeten doorstaan tijdens zijn manies.
Wie deze mail leest, ik kan het je aanraden dat boek te lezen...wat een eye-opener.
Beste Linde, en kinderen wat zou ik graag met je in contact komen, je beschrijft het huis aan de Bergweg...ik woonde vlakbij...
Ken ik je?
Ik wens je zegen en herstel... je hebt t goed gedaan. xxx Tirza

 

Mireille 

3 maanden geleden 

Hoi! Ik heb van de week het boek gelezen, wat een ontzettend heftig en aangrijpend verhaal! Nog meer dan wat ik had verwacht van wat Laurens allemaal verteld had. Ik denk dat het ook zeker anderen kan helpen meer inzicht te krijgen in hoe serieus een depressie is. Wat ontzettend knap hoe je het op papier hebt gezet en om het te delen!!
Liefs, Mireille

 

Anne 

3 maanden geleden 

Ik heb je boek uit! Wat een verhaal zeg. Ik ben erdoor geraakt. Heel openhartig en goed geschreven. Ik voelde vooral het heen en weer geslingerd worden van jou tussen loyaliteit en liefde enerzijds en de eigenlijke onmogelijkheid van het samenleven met Wester.

 

Martine 

3 maanden geleden 

Lieverd ...... In één ruk uitgelezen (tussen het werken door). Indrukwekkend, overweldigend, ondanks dat ik al het meeste 'wist'. Maar wat wist ik? Wat was je alleen, en sterk, misschien wel té .....
Weet dat je altijd mijn diepe respect hebt gehad en zult hebben.
Martine

 

Ruth 

3 maanden geleden 

Bedankt voor je mooie, heftige , eigen verhaal. Voor de zwarte bladzijde haast eng, zoveel herkenning en gevoelens die overeenkomen in onze verhalen. Kwam wel weer heftig dichtbij. Na de zwarte bladzijde, wat een zwarte en zware jaren voor jou en de kids. Dat was wel veel heftiger dan hier. Er kwamen geen nare dingen uit de hoge hoed. Het vechten voor jezelf en wie je dan bent zonder dat bijzondere maatje waar je zoveel van hield was wel weer herkenbaar. Knap dat je het op deze manier kunt verwoorden!! Hoop dat het je de vrijheid geeft voor jezelf waar je zo naar zoekt. Heel veel respect voor je

Ruth

 

Greet 

3 maanden geleden 

Zo.... Ik ben gisteren begonnen met het boek 'Morgen stap ik eruit' , en om 04.00 uur vannacht had ik het uit. Met paracetamol en een paar dikke ogen naar bed. Dat ik een boek uit lees, in één keer, wil wat zeggen! Voor mij waren er toch weer nieuwe onthullingen. Een gevecht van 37 jaar, dat je niet kunt winnen van deze ziekte, maar wel ondanks alles Kiek en Pom opgevoed. Dat is ook wat je op de been hield.💖
Ik weet het als geen ander:

Hoe beroerder het gaat,
hoe harder je vecht !

Greet

 

Ingeborg

3 maanden geleden 

Ik heb het boek uit! Prachtig, al is dat misschien niet het juiste woord. Ben er stil van en het ontroert me. maar wat goed gedaan!!! Weet dat het je ontzettend veel gekost heeft maar wat een goede beschrijving van gevoelens en het proces.
En zoveel herkenbare dingen vwb rouw, narcisme.
Hoop echt voor jullie dat het de aandacht en het respect krijgt, die dit levensverhaal verdient.
En ik weet dat het woord je niet veel zegt maar Ik ben zo trots op je😘.

 

Yvonne 

3 maanden geleden 

Lieve Blomster, ik heb je boek net uit, in 1 adem uitgelezen! Diep RESPECT voor je onvoorwaardelijke liefde. Ik zit nog met tranen in mijn ogen dit te typen. Knap, dapper, lef,... om dit zo goed te beschrijven. Je mag trots zijn op wat er ligt. Ingeborg zei ook dat je het spannend vond. Dat snap ik helemaal je geeft 30 jaar bloot van je leven. Ik hoop dat het jou niet alleen helpt bij de verwerking maar dat je anderen ook helpt met je verhaal. Het liefst zou ik jou een knuffel willen geven 💌. Ik gun je alle liefde. Liefs Yvonne 😘

 

Heidi 

4 maanden geleden 

Wat een prachtig boek over een onderwerp dat in de samenleving nog steeds (onterecht) een groot taboe is.
Wat ben ik super trots op mijn dappere vriendin die dit indrukwekkende boek heeft geschreven. ❤️